Jak oni śpiewają? Czyli pyrkonowy przegląd piosenki aktorskiej. Część II

Zespół działał niemal dekadę – od wczesnych lat 90. ubiegłego wieku (swoją drogą, Was też trochę bawi, że “ubiegły wiek” był raptem niecałe trzydzieści lat temu?) do wczesnych lat 2000., w tym okresie wydając dwie płyty: Our Little Visionary (1996) oraz Happy Ending (2000) i odnosząc umiarkowany sukces. Głównie za sprawą Reevesa, który już wtedy miał na swoim koncie kilka rozpoznawalnych ról (w tym rolę Neo w pierwszym Matrixie), a zatem również status gwiazdy hollywoodzkiej. Niestety w 2002 roku (dwa lata po wydaniu ich drugiego albumu Happy Ending) grupa zawiesiła swoją działalność praktycznie na dwie dekady. W 2020 zespół wznowił swoje jam sessions (to takie spotkania, podczas których muzycy improwizują i wspólnie tworzą), a w 2022 Dogstar ogłosiło na swoich social mediach reaktywację zespołu i wspólny powrót na scenę. 

Jak im idzie? Ich najnowszy album Somewhere Between the Power Lines and Palm Trees ujrzał światło dzienne 6 października 2023 roku. Niedawno zespół ogłosił, że ich kolejny album All In Now ukaże się – już niedługo! – 29 maja 2026 roku, a utwór tytułowy został wydany jako singiel. Ja zacieram rączki i potupuję z niecierpliwością, bo trzeba przyznać, że Keanu jest człowiekiem wielu talentów i na basie grać potrafi.

Zapewne na koncert Keanu Reevesa i Dogstar w Polsce będziemy musieli jeszcze poczekać (oby krócej niż dłużej, a skoro już sobie marzymy… może kiedyś pojawią się na Pyrkonie? ). Niemniej, mam dla Was dobrą nowinę: zespół właśnie koncertuje po Europie i jak ostatnio sprawdzałam, to na niektóre ich koncerty były jeszcze bilety (i to w całkiem akceptowalnej cenie!). 

No dobra, przyznaje się, macie mnie – o karierze aktorskiej Deppa mogłabym opowiadać bez końca, ograniczę się więc do tego, że odeślę Was do jego filmografii i polecę Waszej uwadze starsze filmy z aktorem (bo optymistycznie zakładam, że o tych nowszych przynajmniej słyszeliście). Zgromadziłam Was tutaj jednak po to, aby odkryć, co kryje się za enigmatycznym “muzyk”, wymienianym w biografii Johny’ego gdzieś na końcu jego zawodów scenicznych. Nie każdy wie bowiem, że Johny Depp – razem z Alice Cooperem (tak, tym wokalistą od kawałka Poison) oraz Joe Perrym (gitarzystą rockowym, jednym z założycieli Aerosmith) – powołał do życia supergrupę muzyczną – Hollywood Vampires. Zasadniczo byłam “today’s years old”, kiedy dowiedziałam się o istnieniu czegoś takiego jak supergrupa, więc już Wam tłumaczę o co chodzi: w muzyce (tak, głównie rockowej) jest to zespół, który składa się ze znanych z wcześniejszej kariery muzyków i wokalistów. Złożone w samych gwiazd Hollywoodzkie Wampiry pasują do tej definicji jak ulał. 

Z historycznych faktów dorzucę od siebie jeszcze, że zespół ma na swoim koncie dwa albumy studyjne: Hollywood Vampires oraz Rise. Pierwszy z nich ukazał się 11 września 2015 roku wydany przez grupę, aby uhonorować zmarłych w latach 70. (tak, ubiegłego wieku) muzyków rockowych. Pięć dni później dali swój pierwszy koncert w klubie Roxy Theatre. Z kolei drugi album ukazał się 21 czerwca 2019 (a zatem podczas tegorocznego Pyrkonu minie siedem lat od chwili, gdy ten krążek ujrzał światło dzienne!) i zawierał głównie materiał oryginalny. Zapytacie pewnie, jaką rolę w zespole – nomen omen – gra Johnny Depp. Otóż jest gitarzystą i wokalistą wspierającym, więc jego miejsce w niniejszym zestawieniu jest jak najbardziej uzasadnione. I powiem Wam, że mam poczucie, że na tym wiośle to skubany wymiata całkiem elegancko. O tym możecie się jednak przekonać organoleptycznie, bo Hollywood Vampires koncertują – w wakacje będą między innymi w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech i Włoszech – a bilety na niektóre ich koncerty są wciąż w sprzedaży.

Początek jego muzycznej kariery był niezwykle ciekawy – ta zaczęła się dla niego w roli perkusisty w zespole William K, następnie zaś wokalisty grupy The Darling Buds, w tym składzie jednak nigdy nie wydali żadnego albumu i rozpadli się w 2015 roku. I dokładnie w tym roku Jamie powołał do życia punk rockowy zespół Counterfeit, który dwa lata później wydał swój pierwszy solowy krążek i ruszył w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych. Z Jamiem jako wiodącym wokalistą oraz gitarzystą. Niestety, pięć lat później w social mediach zespołu pojawiła się informacja o ich rozpadzie. Na domiar złego okazuje się, że mieli nagraną druga płytę, ta jednak nigdy nie została wydana i fani musieli obejść się smakiem, a swoje łzy ocierać ukradkiem i w ciszy, która im została.

Ciszy tym bardziej dojmującej, że Counterfeit charakteryzowali się mocnym i wyrazistym brzmieniem, a ich teksty dotykały tematyki odrzucenia, niedopasowania oraz samotności, która w pewnym stopniu towarzyszy każdemu z nas. O ile bardziej dotyka kogoś, kto z powodu sławy ląduje na świeczniku? Mogę się jedynie domyślać. Cisza jednak nie trwała długo, bo do 2023 roku. Czy zaskakuje to w przypadku kogoś, kto wokalną przeszłość ma tak bogatą, a dodatkowo wychowywał się w rodzinie związanej z muzyczną sceną (jego matka jest menedżerem muzycznym, ojciec pracuje dla producenta sprzętu muzycznego, a młodszy brat grał z nim w Counterfeit). Zaryzykuję stwierdzenie, że… niekoniecznie. Jamie ogłosił start swojej solowej kariery. Jego twórczość stanowi wyraźny kontrast dla poprzednich, punkowych projektów – wciąż jest wyrazista, teraz jednak znacznie wyraźniej podszyta dużą dawką melancholii.

Swoją drogą, wiecie o tym, że – w przeciwieństwie do pozostałych zespołów, które zostały tu dzisiaj przywołane – Counterfeit miało okazję zagrać przed polską publicznością? W 2017 roku grupa wystąpiła na Przystanku Woodstock, gdzie zagrali na Małej Scenie i tak skutecznie porwali serca publiczności, że rok później – już na Pol’and’Rock Festival (bo w międzyczasie nastąpiła zmiana nazwy imprezy ze względu na kwestie prawne) – muzycy dali fenomenalny popis na Dużej Scenie. Czy muszę wspominać, że Counterfeit ponownie spotkał się z fantastycznym przyjęciem polskiej publiczności? Ta reakcja w zupełności nie dziwi, zważywszy na fakt, że Jamie jest autentyczny w tym, co robi – widać (i sam to podkreśla), że muzyka jest dla niego czymś więcej.